سرخ
اولین مرتبهای که بدنهء زیبا، مختصر و بسیار محکم دوربین عکاسی لایکا ام۸ را دیدم، فکر کردم که حیف از چنین بدنهای است که بعد از سه چهار سال استفاده، به علت قدیمیشدن فناوری درونیاش، کنار گذاشته شود. بعد از مدتی خواندم لایکا وعده داده که امکان ارتقاءهای مختلف در بدنهء ام۸ محقق خواهد کرد. این طور کسی که نزدیک پنج هزار دلار برای خرید یک لایکا میدهد، خاطرش جمع است که به این زودیها سرمایهاش برباد نخواهد رفت. بعضی از دوستان اهلفن، فکرم را خیالپردازانه و جاهطلبانه دانستند.
هنگامی که جمز ینارد، موسس و رییس اوکلی، شرکت مرموزی به نام رد افتتاح کرد تا دوربین فیلمبرداری دیجیتال با کیفیت سینمایی را به قیمت نسبتا ارزان بسازد، دانستم که در چند سال آینده خبرهای هیجانانگیزی در مورد تصویربرداری دیجیتال خواهیم شنید. زیرا میدانستم ینارد عکاس آماتور با سابقهای است که به طراحی بدیع و ساختن باوسواس شهرت دارد (او شیوهاش را آمیختهآی از هنر و فناوری نو میداند). همین طور هم شد. رد دوربینی ساخت که حتی کارگردانهای مطرح هالیوود از مشخصات و قابلیتهای آن حیرت کردند. مشتاقان از سراسر جهان در صف انتظار خرید آن جا گرفتند و حریفهای قدیمی با استانداردهای کاملا جدیدی روبهرو شدند که توقع مشتریها را دگرگون کرد. امسال شرکت رد دوربینهای جدیدی به نامهای اپیک و اسکارلت معرفی کرد و وعده داد که سال آینده به بازار میفرستدشان. اما پس از مدتی ناگهان در وبسایتش اعلام کرد که مشخصات این محصولات عرضه نشده، تغییرات اساسی کرده است.
دو سه روز قبلی دوستی خبر داد که «رد دوربین عکاسی اسالآر عرضه خواهد کرد». حیران شدم. پیش از این خوانده بودم که ینارد گفته که تاسیس رد برای پر کردن خلاء نیازهای فیلمبرداری دیجیتال است و گرنه برای عکاسی دیجیتال محصولات رضایتبخش وجود دارد. خبر جدید نشان میدهد که ینارد نظرش برگشته است و دیگر دوربینهای دیجیتال حرفهای موجود را چندان راضی کننده نمیداند. به وبسایت رد مراجعه کردم که تفضیل خبر را بدانم. در صفحهای بسیار شلوغ، حجیم و عجیب نوشته شده بود که از این پس نیازی نیست که برای ارتقاء فناوری دوربین، دوربین جدیدی خرید…
اگر این محصولات به بازار بیایند، به این نتیجه میرسم که در دنیای امروز فاصله خیالپردازی تا ساختن محصول به دو سه سال کاهش یافته است.
هر چه عینکهای اکلی حتی در عکس هم ارگونومی ازشان میچکد، محصولات رد ( که فقط عکسشان را دیده ام ) کاملا برعکس هستند. البته دوربین فیلم برداری در سطح (رد – وان)) به ارگونومی احتیاجی ندارند، ولی دوربین عکاسی….
هادی: دوست عزیز، همانطور که میدانید که ارگونومی در چیزی مثل دوربین در خدمت خوشدست کردنش است. زمانی رسم بود که طراحان برای به رخ کشیدن کارشان و تاکید بر ارگونومی از خطوط منحنی و نرم استفاده کنند، تا جایی که عامه قادر به تفاوت گذاشتن بین آئرودینامیک و ارگونومیک نشدند. اما مستحضرید که سازندهای چون لایکا، که بیتردید از سلاطین ساخت بدنههای مقاوم و خوشدست است، به هیچ وجه قیافه دوربینهایش را امروزی نکرده است. با این همه کسانی که لایکا به دست گرفتهاند به شما خواهند گفت که این دوربین به شکل غریبی خوشدست و ارگونومیک است.
از تمام این زیاده گویی منظورم این بود که شاید خیلی نتوان از روی عکس حدس زد که یک دوربین چقدر ارگونومیک است، خصوصا در طراحیهای آیندهگرایی چون محصولات رد.
همه هنر این آقایان در ساختن و فروختن چیزهایی است که به آن نیازی نداریم.
@آقای صباغ
شاید هم عده زیادی از مخاطبان این نوع دوربین، ارگونومی را در نفسی به قابلیت ارتقاء میفروشند!