هادی: هرچه من اصرار کنم که این قضیه ساخته من نیست، ظاهرا فایده ندارد:
From 1977 to 1979, Amin titled himself as “His Excellency, President for Life, Field Marshal Al Hadji Doctor Idi Amin Dada

هادی: خانم مولود؛ گاه من و شما وارد گفت‌وگو می‌شویم که دیدگاه‌های خود را عرضه کنیم و در نهایت با کنار هم گذاشتن آن‌ها به موضوع تسلط و شناخت بیش‌تری پیدا کنیم. در این حالت هر کدام قسمتی کوچک از پیکره‌ای خیلی بزرگ را کامل کرده‌ایم – قسمت‌های دیگر را هم هزاران شخص گمنام و نامی دیگر در طول تاریخ خرده‌خرده ساخته‌اند و تراش داده‌اند. اما زمانی که شما به سوءنیت من یقیین داشته باشید و خود را حق مجسم و مجسمهء حق بدانید، ترجیح می‌دهید وارد معرکه شوید، نه گفتگو. در چنین حالتی بعید است که حتی قوی‌ترین دلیل شما را متقاعد کند. ایدهء «مثل من حرف بزن و فکر کن، مرا تحسین کن، و گرنه برو بمیر» متاسفانه رواج و خریدار دارد، و صاحبان چنین ایده‌ای با اولین مخالفت شما فریادها می‌کشند و چیزها استنباط می‌کنند (یا می‌سازند) که دال بر ضلالت شماست.
از شما و دیگر خوانندگان دائم این‌جا، درخواست می‌کنم که به شخص مورد نظر، و یکی دو نفر دیگر که پس از یکی از مطالب اخیر من مسلم دانسته‌اند که هادی عدو، سانسور‌چی، دموکرات‌نما، سگ نجس و… است پاسخی ندهید. اگر مطالب مجازی ارزش صحبت دارد، مرا با نظرتان سرافراز و دیگران از آن بهره‌مند کنید و اگر ندارد که هیچ.
با ابراز سپاس و فروتنی نسبت به سرکار عالی و دیگر خوانندگان وفادار، شفیق و همراه.

اما مهم تر از همه این که گفتم متاسفانه کسی در آن کامنت به کلید واژه آیینه دقت نکرد اکنون هم شما با قلاب گذاری در این کامنت به جای اصل مطلبی که عارض شدم توجهتان را به مضمون دیگری متوجه کرده اید.
من با آن کامنت و کلیداژه آیینه قصد داشتم شما را متوجه اشتباهات اخیرتان بکنم .
شما در یک ایمیل مرا «دوست من» خطاب کردید به عنوان یک دوست می خواستم شما را متوجه اشتباهاتتان کنم هر چند با روشی بسیار تند و گزنده .

هچنان دلتنگ دیدار هادی پیش از انتخاباتم…

هادی: قلاب همچنان از من است. در ضمن پدر عزیز من هم حاجی و دکتر هستند.

به پدرام:
تو برخورد با قصه‌ها آدم باید حواسش به زمینه‌شان باشد. مثلاً تعجبی ندارد که تو «صد سال تنهایی» مادر کور می‌شود و با همان کوری به زندگی ادامه می‌دهد و آن همه سال هم زندگی می‌کند و هیچ کس نمی‌فهمد. زمینه‌ی آن قصه چنین چیزی را می‌پذیرد. شاید در آن جامعه و آن اوضاعی که قصه‌ی لوط پیغمبر رخ می‌دهد تعویض دختران با مردانی که مهمان هم بوده‌اند و قرار بوده با زور به‌شان تجاوز بشود به اندازه‌ای که الآن به نظر می‌رسد نامطلوب نبوده.
به علاوه، تو خیلی قصه‌های قدیمی پیش می‌آید: هزار نکته‌ی عجیب و ناجور تو قصه هست، اما نکته‌ی اصلی قصه چیز دیگری است و چیزهایی که به نظر ما ناجور می‌آیند اصلاً اهمیتی ندارند.

به احسان:
شما بند سوم این نوشته را کامل خواندید؟ بیت دوم شعر منوچهری را می‌گویم. حرف این است که وقتی کسانی پیدا می‌شده‌اند که به چنان بزرگانی چنان حرف‌هایی می‌زده‌اند پس ما دیگر کی هستیم این وسط که بگوییم کسی همچین به ما نگوید؟ پس این جا هیچ کس به پیغمبر و امام تشبیه نشده و تئوری اعتمادبه‌نفس و به دنبال آن حسادت شما مبنای درستی ندارد.
دوم، آن ضرب‌المثل زیبای شما حرف از نجاست سگ می‌زد، نه صبر و وفاش، پس الآن درست نیست که آن کارتان را این جوری جلوه بدهید.

هادی: توضیحات درون قلاب‌ها از من است.