در تاریخ هست که حسین‌ (ع) جلوی خیمه‌ها راه می‌رفت و با شنیدن اخبار از دست‌دادن یاران و کسانش ذکر لاحول و لا قوه الی بالله علی العظیم می‌گفت.

این همان مردی است که زمانی که یک نیازمند از او کمک خواست، کیسه حاوی پول را از میان در به دست او رساند که مبادا چشم نیازمند به او بیافتد و شرمگین شود. صدای گریه نیازمند را که شنید از علت جویا شد؛ عرب نادار به او گفت: مانده‌ام که این دست چگونه می‌خواهد زیر خاک برود.

و دیدیم که چگونه رفت.

و من نمی‌دانم که چرا هر چه بیشتر در احوال گروه کثیری از حسین گویان دقت می‌کنم، کم‌تر یاد چنین رفتارهایی می‌افتم.