پدر عزیزم در آخرین یادداشت وبلاگ‌شان – که پس از مدتی نسبتا طولانی از یادداشت قبلی منتشر شده است – از مشغولیت پسندیده اخیرشان نوشته‌ و این مشغولیت را علت ننوشتن در سندروم عنوان کرده‌اند. ضمن تبریک به ایشان و دیگر بانیان شریف کار مهمی که شرح‌اش را داده‌اند، عرض می‌کنم که حتی کاری چنین مهم دلیل محکمه‌پسندی (!) برای ننوشتن وبلاگ نیست. امیدوارم که از این پس شاهد انتشار منظم سندروم باشم. زمانه، زمانه‌‌ای تاریخی است و هنگام نوشتن، در آینده این نوشته‌ها کنار هم گذاشته و در مورد اهمیت‌شان قضاوت می‌شود.