معیشت غامض
آدمی تصور میکند که هنگام دشوارشدن اوضاع معیشت، تلاش افراد باید بیشتر شود. اما من در اطرافم چنین نمیبینم. خیلی از افراد چنان حرکت آهسته هستند که انگار به کوهی از ثروتهای شناخته و ناشناختهء زمین تکیه کردهاند و در عین حال مدام از زمین و زمان شکوه و شکایت میکنند. به نظرم دیری نمیپاید که سیلی از ورشکستگیهای آشکار مالی را شاهد باشیم. امیدوارم چنین نشود، اما عاقبت معجزه را جایگزین تلاش کردن چیزی بهتر از این نیست.
نکته بدتری که حتی این روزها در بازار که از سنتی ترین سرمایه داران هستند می بینم این فرهنگ “بگذاری بانک بیشتر بهت میده!!” است.با این بهره های عجیب غریب که بانک ها می دهند انگیزه کارکردن رو حتی از بازاری های منفعت جو هم می گیرند.در این چند سال بارها برای خودم پیش امده که دوستانم برایم استدلال آورده اند که سرمایه ای که با این همه دغدغه ذهنی درگیر کار کرده ای در یکی از این بانک ها بگذاری به راحتی منفعت بی زحمتی نسیبت می شود.دیگر گور پدر اشتغال زایی و تولیدواقتصادو…خودشان هم یکی یکی سرمایه شان را در بانک گذاشته اند و ماهی چند میلیون می گیرند و زندگی می کنند.شاهد مثال آنکه همسایه ام در بازار که کسب و کاری آبا و اجدادی در صنف خود داشته اند بعد از مرگ پدر محل کسب شان را در بازار فروخته اند به قیمت ۶۵۰ میلیون و غریب به ماهی ۱۲ میلیون!!! از بانک بهره اش را می گیرند و به ریش ما هم می خندند.
یک. به سحرخیزی شما آفرین میگویم.
دو. به زبان خود افرادی که ذکرشان را کردید، باید گفت: «بیچاره شیرهء پولت را داری میکشی!».
سلام
نرخ بهرهء ما حتی کمه چون که نرخ بهره باید با تورم تنظیم بشه. پس تورم باید کنترل بشه. برای این کار کسری بودجه باید کم بشه و برای این کار دولت باید کوچک بشه. در مورد همسایهء محترم شما باید بگم که اگه شدت این مواردی که ذکر شد کمتر بود، احتمالا یک تصمیم دیگر میگرفت.
بی ربط به موضوع. چرا دیگر از آشپزی نمی گویید یا عکس نمی گذارید؟ قاعدتا که این روز ها باید بیشتر آشپزی کنید در نبود همسرتان.
خانم زهره عزیز؛ سه علت دارد:
۱. من در سرگردانی نظام غذایی به سر میبرم. هنوز قطعا راهی را برای چگونگی رویهء غذایی انتخاب نکردهام.
۲. به ندرت حوصلهء ساختن و پختن غذا برای خودم دارم. در نبود فرانک بیشتر غذاهای ساده چون کوکو یا دمی آماده میکنم، آن هم هفتهای سه چهار مرتبه.
۳. سرم به کار مشغول است، حجم کاریام امسال بالاتر شده است و نتوانستهام تعادلی بین زندگی شخصی و کاری برقرار کنم. بنابراین فرصت کافی برای آشپزی به دست نمیآید.
کدام معجزه؟ آنچه چنین افرادی جایگزین کار و تلاش کرده اند معجزه نیست بلکه آرزوی معجزه است. ای کاش واقعا معجزه ای بشود. و البته می دانیم که چنین نخواهد شد. معجزه از اعمال انبیاء است و افسوس که دیگر پیامبری نخواهد آمد.
Hi man
I don’t have Persian words, and I feel writing in Pengilish is ridiculous.
You have pointed out a very interesting and illusive thing. It’s called Prisoner’s Dilemma! I strongly suggest you to read about this in the internet.
Hereby, I just wonder to discuss what I know about the topic, which seems has made you interested. It’s a hot topic in Economics and some great guys have won Nobel Prize for their research on it such as Stiglitz and Akerlof in 1990s and Myerson in 2000s. A kind of summary of the findings is that the level of “effort” in any “agent-principal problem” (which can be applied to any situation where a principal hires an agent to do something and at the same time doesn’t have a full control of the agent’s attempt to accomplish the job) totally depends to the contract hold between the two parties. A well-accepted result is that if you relate the agent’s payment to the quality of the job he does (or share the achieved profits), then he/she may show more effort; good for both parties. So, you may think that they should definitely reach an agreement to enjoy the benefits.
Let’s get out of this abstract world and think of the real world. Actually, this idea has been applied to many different fields, not even in Economics but also in Politics and Sociology. About what you have observed, I mention one general rule and then use what I just said to explain your problem, sort of brain storming!
The general rule: any stylized (not sudden, impulsive) behavior observed from people is based on some rationality, so it’s the best action or reaction that they can show. In fact, any belief that they are stupid, insane, or whatever doesn’t get us to any understanding.
Regarding the observation, a serious barrier for progress and development in Iran is the law, both written and unwritten. The law, which necessarily should be thought as the structure of contacts, has not been formed in way that shares the achieved profits among the agents (Iranians) and the principal (the government). I can give you a lot of evidence to show how much the government interferes in the economy (just as one example, government-owned companies generate about 70% of the total value of industrial production in Iran). I want to say that, in practice, people (as agents) are working for government (as principal) in Iran AND since there isn’t an effective profit sharing rule between people and government, people choose the seemingly worst case. Here, by choosing the worst case, the Prisoner’s Dilemma has come to play some role! They simply choose to work less, and both will worse off. The most exciting part of this argument is that this reaction is rational if you think that both are playing a game against each other.
What’s the solution? Changing the rules by modifying the law. But this not gonna be easy because you need to have wise scholars and elites understanding the importance of such a direction in changing the law and, at the same time, fight against pressure groups benefiting from the existing situation. For example, you need to know that privatization is important and you need to know that it’s not realistic to expect the government (as the principal or the main beneficiary of the existing situation) accomplish it! So, what can we do? My idea is that such dilemmas can always lead us to a dead-end. That’s why we are facing another revolution these days (almost a revolution in each 30-year). The only hope is that achieving some degrees of democracy may help us to get efficient rules in the society because when you share the power with people, then you got to share profits!
I hope I didn’t confused you by using some economic jargon,
Hasan