فایده روزن
هر از گاهی روی کارهای یک نفر متمرکز میشوم، این روزها نوبت لئونارد کوهن است. برای همین دو هفته قبل از یکی از آهنگهایش یاد کردم. امشب که داشتم در خیابان راه میرفتم و ناگهان این قسمت آهنگ Anthem را متوجه شدم:
There is a crack in everything
That’s how the light gets in.
زیبا نیست؟ از آندسته از چیزهایی که این روزها بهش خیلی نیاز داریم.
جالبه!
چند روز پیش گزارش مازیار بهاری رو میخواندم از ۱۱۸ روزی که در اوین بوده تا اینکه یکماه پیش آزاد و به امریکا بازگشت.
در این گزارش نکتههای جالب زیادی وجود دارد اما یکی از آنها که به این پست مربوط میشود آنجا بود که میگوید تحت فشار روانی و فیزیکی زیاد تا مرز جنون پیش رفته بوده (به عینه نقل میکنم):
“… ولی نجات بخش واقعی من موسیقی بود. یکبار پس از یک کتک خوردن وحشیانه دو قرص میگرن را خوردم و از حال رفتم. دو زن بخواب من آمدند. آنها صورتهایی مهربان داشتند و مرا بیاد خواهرم مریم انداختند که در ماه فوریه از بیماری سرطان خون درگذشت.
شما کی هستید؟ پرسیدم.
آنها به نرمی دست به پیشانی من گذاشتند تا درد را تسکین دهند. در خواب من لبخند زدم و آهنگ «لئونارد کوهن» را شنیدم.
آه، ای خواهران ترحم، آنها نمرده و نرفتهاند.
آنها در انتظار من بودند زمانی که من تصور میکردم که دیگر نمیتوانم ادامه دهم و آنها آرامش خود را برایم آوردند و سپس ترانهشان را برایم آوردند.
از خواب بیدار شدم رها از درد، از آن لحظه «لئونارد کوهن» حافظ دنیای من شد. …”