Furia Roja: ماتادورهایی در هیات فوتبالیست
وقایع نگاری جام جهانی ۲۰۱۰ آفریقای جنوبی، آنگاه که به اسپانیا، قهرمان جام، بر می خورد شکلی حماسی به خود گرفته و با ورزش سنتی اسپانیایی ها، گاوبازی، همسانی می کند. سرنوشت جوخه ی اسپانیایی را در برابر گاوهای نر خشمگینی قرار داد که خرناسه کنان گویی تنها خون سیراب شان می کرد. ضربه های بی رحمانه ی شیلیایی ها و هلندی ها را به یاد بیاورید!! اسپانیایی ها اما، در حالی که استخوان های شان به صدا درآمده بود، چون ورزا بازانی صبور و خوشخوی، هرگاه، هیون را رام کردند…
هفت بازی و هفت گل زده و در آغوش کشیدن جام با حداقل نتیجه لازم از نظر قانون. اما آنچه که گذشت بسیار فراتر از آن چیزی بود که اعداد و ارقام نشان می دهند؛ چراکه مسیر پر از سنگلاخ و پرتگاه بود و حریفان تنها به فوتبال نمی اندیشیدند. سوئیس با روش اتوبوس پارک شده، تمام مردان خود را در زمینش نگه داشت تا مگر عرصه را نباخته ترک کند. تعداد دفعاتی که دست کم یکی از سوئیسی ها از خط میانی زمین رد شدند، شاید رکوردی باشد در تاریخ جام های جهانی؛ به جرات کمتر از انگشتان یک دست! اسپانیا طی یک ضد حمله به زانو درآمد، اما زمین نخورد و شکست را باور نکرد. در مصاف بعدی، شیلیایی ها روش تهاجم مواج خود وا وانهادند تا با ضربه های ناجوانمردانه شان بر بدن مردان سرخ، لرزه بر جان شان بیاندازند. آن ها نیز در نهایت تسلیم شکیبایی و فراست سرخ ها شدند.
پرتقال با گماشتن سه هافبک دفاعی ایستا، یا به بیان صریح تر، با اتکا به هفت مدافع (که خود بدعتی بود در میان رویکردهای دفاعی و منفی به فوتبال) و خشونتی بی مانند، به سرنوشت شیلی دچار شد. از کریستیانو رونالدو، بهترین فوتبالیست دو سال پیش جهان، تنها شبحی در مخمل سبز پرسه می زد و پپه هرگز پا به توپ نشد و جز درو کردن ساق های سرخ ها، کار دیگری انجام نداد. گاوان خشمگین پرتقالی که آمده بودند ماتادورها را بترسانند، از پیش ترس بر روح خودشان تنیده شده بود.
مصاف خاطره انگیز آلمان در نیمه نهایی جام، فینالی زود هنگام بود. غرور آلمان ها آنان را به ورطه ی خشونت نیانداخت، اما تیکی-تاکای (پاس های کوتاه و سریع) اسپانیایی، همچون پاندولی نامیرا برابر دیدگان آلمان ها، آنها را هیپنوتیزم کرد. در میانه میدان خلع سلاح شدند و هرگز نتوانستند به ضد تاکتیک روش اسپانیایی ها (پرسینگ و بازی از نزدیک) بیندیشند، اما دیسیپلین دفاعی خود را فراموش نکردند. ماتادورهای باشکیب اما، ضربه های ریز خود را یکی یکی بر تن ورزای خوی کرده می نشاندند تا لحظه ی موعود فرا رسید. ورزابازی ستبر همچون فواره ای جوشان به هوا خاست تا زخمه ی آخر را بزند؛ پویول بود که خون آلمان های مقاوم را بر مخمل سبز سرازیر می کرد.
در هماورد نهایی، هلندی ها نبردی دیگر گونه را رقم زدند. پرسینگ سنگین شان ، همان که از آلمان ها انتظار می رفت، اجرای تیکی-تاکای اسپانیایی ها را مختل کرد و حرکت ماشین ماتادورها را برای اولین بار از کار انداخت. این در حالی بود که آنان پرده از رخ خشونت عریان در فوتبال مدرن بر می داشتند و بازگشت فوتبال به نقطه ی صفر زیبایی و اخلاق را مشق می کردند. هلندی ها شمشیرها را از رو بسته بودند و داوری درمیانه نبود. این بار ورزایی بی بدیل در میانه بود که ماغ می کشید به سوی شان نعره بر می داشت با رانی و شاخی مصیبت بار. کمال پختگی ماتادورها اما چون نغمه ای اندلسی میدان را فراگرفته بود و بوی زندگی می پراکند. مجال بسیار اندک بود و زانوی ماتادورها به خاک مماس می شد که آخرین تیر در ترکش قاصد رهایی شد و نجیب ترین ماتادور، اینیستای مبارک زاد، آرش وار، آن را بر قلب تاریکی نشاند.
خدای فوتبال عدالت را از سر گرفت، ماتادورهای نرم خوی و چشم گیر جاودانه شدند و ۱۱ جولای ۲۰۱۰ به رنگ سرخ آتشی در تاریخ ثبت شد. روزی که معلوم نیست پس از چه مدت انتظار همانندی خواهد یافت با چنین قهرمانانی دوست داستنی:
زادنشان به در خواهد انجامید
اگر خود زاده تواند شد
اندلسی مردانی چنین صافی
چنین سرشار از حوادث…
” اندلسی مردانی چنین صافی
چنین سرشار از حوادث…” این پست شما به غایت زیبا بود و مرا به راستی ساعتی به دیروز و امروز زیبای اندلس و اندلسیان برد. بیکران سپاس.
من داشتم فکر میکردم که این مطلبو خودت نوشتی ! باورم نمیشد ، هی فکر میکردم نه نمیشه ! هادی و فوتبال ! مطلب خوبی بود در هر حال البته این که برای اسپانیا نوشته شده بود بهترش کرد
نوشته جالبی بود!
امروز مطلبی علمی در روزنامهی ایران خواندم راجع به توضیح علمی پیشگوییهای اختاپوس آلمانی و اینکه حرکت اختاپوس بر اساس طول طیف رنگ پرچم کشورها بوده که اختاپوس رو جذب میکرده! خندهام گرفت که آلمانیهای بیچاره چه رکبی خوردند سر از دست دادن روحیهشون بخاطر اینکه اختاپوس از روی غریضهش به رنگ پرچم اسپانیا بیشتر جذب میشده تا آلمان!
گاهی اوقات سرنوشت چه بازیهای عجیبی داره! من خودم اهل فوتبال نیستم ولی کاملن به اهمیت قهرمانی و مقام آوردن در جام جهانی فوتبال آگاهم. در واقع سالهاست که این تورنمنت تبدیل به یکی از محکهای قدرت بین کشورها شده و همتراز المپیک و حتی برتر از اون.
برام جالبه، احمقهایی که مانع رسیدن ایران به جام جهانی ۲۰۰۲ ژاپن و کره شدند و – از ترس شادی مردم در خیابانها – به بازیکنان دستور دادند که باید به بحرین ببازند را چه کسی برسر کار گذاشته بود؟ مانند اینکه از ترس گرفتن طاعون (که شاید بگیرید و شاید نگیرید و اگر گرفتید شاید بمیرید و شاید نمیرید) اسلحه بر دهان گذاشته و شلیک کنید!
آیا لینکی از اون مطلب دارین؟ چون از اول هم به نظر می رسید که این پیش بینی ها رو بشه با یک پدیده طبیعی توضیح داد ولی بنظر نمی رسه باخت آلمان به پیش بینی اختاپوس دخلی داشته باشه. اسپانیا از نظر تکنیکی، تاکتیکی و روحی به آلمان برتری آشکاری داشت.
راجع به به اتفاق های سیاسی اون مسابقه بحرین هنوز هیچ سند نصفه نیمه ای هم رو نشده (که شاید بگوویچ که خارج از ایرانه در رو کردنش ابایی نداشت). آنچه از مصاحبه های بجا مونده برمیاد اینه که ما اونجا چوب بی تجربگی بازیکنان (که خودشون رو صعود کرده تصور کرده بودن و حتا تا دیروقت های شب قبل از مسابقه بیرون از هتل بودن) و ندانم کاری سرپرست تیم (مرحوم رنجبر) در اداره حاشیه های تیم رو خوردیم. حداقل میشه گفت که اگر هم مسائل سیاسی وجود داشت، اهمیتش از این نارسایی ها خیلی کمتر بود. همین تجربه بود که دادکان رو به مسائل حاشیه ای حساس کرد و تیم رو به جام ۲۰۰۶ هدایت کرد. در ضمن اگر ترسی از شادی مردم بود، اساسن باید جلوی صعود به جام ۲۰۰۶ هم گرفته میشد.
من فکر می کنم که نتایج رو تقریبن همیشه عوامل فوتبالی تعیین می کنن و شایعه ها یا شنیده ها یا حتا دخالت ها نباید ما رو از فکر کردن به اصلاح اصل قضیه غافل کنه.
از همه بیشتر بازی با المان نفس گیر بود
چه تحلیل خوبی بود