کفشهایم ۳
تولیدکننده: Nike (تلفظ صحیح این نام نایکی است نه نایک)
نام مدل: Air Max 360
رویه: مصنوعی درون: پارچه زیره: مصنوعی
قیمت: حدود ۱۸۰ دلار آمریکا
نایکی احتمالا بزرگترین سازندهی کفش، لباس و کالاهای ورزشی است. این شرکت آمریکایی حدود چهار دهه است که تاسیس شده؛ و در ابتدا با واردکردن کفش یک سازندهی ژاپنی (به نام تایگر) کارش را شروع کرد. نایکی در تبدیل کفش ورزشی به چیزی امروز میبینیم، نقشی مهم داشته و نوعآوریهای گوناگوناش در طراحی و ساخت کفش، کمکهای مهمی به پیشروی صنعت کرده است.
نام ایرمکس سالهای روی مدلهایی گذاشته میشد که در قسمتی از زیرهشان، معمولا پاشنه، بالشتکی از هوا تعبیه شده بود. اما اضافه شدن ۳۶۰ به انتهای این نام تجاری به معنی این است که هوا در تمامی زیره، جایگزین فوم شده. سه سال پیش، من با شنیدن این خبر انقلابی به صرافت افتادم که حتما یک جفت از این کفش را تهیه کنم و بالاخره به هر زحمتی که بود، یک جفت گیر آوردم.
این کفش، کفش زشتی است. نقش و نگارهای چاپی رویش هیچ کمکی به آیندهگرا جلوهگر نمودن آن نکرده است. شاید بهتر بود که طراحان نایکی با طراحی رویهای کلاسیک و بیپیرایه، نگاهها را بیشتر معطوف به زیره و کفی کنند. سبکی وزن البته از نقطه قوتهای این مدل است و همچنین بازخوردی که هوا در برابر ضربه به زمین دارد تفاوت محسوسی با فوم میکند؛ گاهی حین دویدن احساس میکنید که فنری در زیرهی آن تعبیه شده است.
جمعبندی: گرچه نسل سوم این مدل هم به بازار عرضه شد و پارهای از ضعفهای طراحی آن برطرف گشت، اما من خریدن آن را – با این قیمت – توصیه نمیکنم. خصوصا با در نظر گرفتن این نکته که در پای من عمر بسیار کوتاهی هم داشت (ظاهرا بعضی دیگر از پوشندگان هم چنین مسالهای با آن داشتهاند). این کفشی است که کار مهمی در آن انجام شده (استفاده از هوا به جای فوم)، اما جایگزینی هوا الزاما راه آیندهی صنعت کفش ورزشی نیست.
