Comments (0) هر جا که مینشینم، میشنوم:
آمار خودکشی، طلاق و اعتیاد بالا رفته. بیکاری بیداد میکند. دزدها ما را میچاپند. مغزها میگریزند. فارغالتحصیلها بیکارند. فساد اداری بیداد میکند. فساد اخلاقی جوانان را تباه کرده است. پولهای کثیف هر روز بیشتر شده و از کشور خارج میشود. بچهها بیادبند. گرانی سرسامآور است. تورم کمرشکن است. یارانه اقتصاد را فلج کرده است. مردم به هم ستم میکنند. هرهری مذهبی و بیاعتقادی به صورت بیسابقهای رشد کرده است. و…
اینها را که روی هم بگذارید ایران، قعر جهنم است. «هر جور شده باید گذاشت و رفت».
کجا؟ چطور؟ چرا؟ کی؟ معلوم نیست.
هیچ قومی را دیدهاید که این گونه خود را پاس بدارد؟
