چهره‌اش نشان می‌دهد که تمهیدش نگرفته است. تنها کاری که می‌کند، تقلید صحبت‌کردن بعضی از دختر خانم‌های مذکور است.

در زندگی گاهی به پشت سر نگاه می‌کنی و می‌بینی که با این که می‌خواستی همه چیز خوب بشود، اما نشد: دوست‌ها به نادوستی گرویدند، موقعیت‌ها از کف رفت، بخش بزرگی از زندگی گذشت، پیوست‌ها به گسست بدل شد و خاطره‌ها مدام آزار می‌دهند. احساس می‌کنی که اکثرا زنده هستیم ولی زندگی نمی‌کنیم. معمولا مراد افراد از به کار بردن عبارت «زندگی کردن»، عیش و عشرت کردن است. منظور من این نیست، منظورم زندگی‌ای است که ارزش‌ داشته باشد؛ و زندگی‌ای که پیرامون مفهومی نباشد، ارزشی ندارد.

این روزها مصرانه فکر می‌کنم  که تنها چیزی که نجات‌مان می‌دهد یافتن هدفی است که به زندگی‌مان معنی و مفهومی بدهد.

هیچ وقت تصور نمی‌کردم که او تعقیب‌کنندهء نوشته‌های این‌جا باشد، حتی تا همین اندازه که بداند به روزشدن دیگر ادامه ندارد.

***

می‌دانید؟ زخم شمشیر ممکن است بکشد، نیش پشه مالاریا هم همین طور. مهلک‌بودن این پدیده‌ها به اندازه فیزیکی و مهابت‌شان ربطی ندارد. گاهی در زندگی چیزهایی پیش می‌آید که در نظر پیش‌پا افتاده است اما بر درون سخت اثر می‌گذارد. البته شرایط و زمان و مکان هم مهم است. جسم ضعیف آماده است که با یک سرماخوردگی ساده زمین‌گیر شود. نکته این است که گاهی کسانی پیدا می‌شوند که بدشان نمی‌آید که به کسی که از نفس افتاده می‌آید، لگدی حواله کنند. این لگد به آن‌ها چه می‌دهد؟ خدا می‌داند.

با این اوضاع تصور نمی‌کنم که اشکالی داشته باشد که عذرخواهی کنم و بگویم تا اطلاع ثانوی ممکن است این یادداشت‌ها دیگر به روز و مرتب منتشر نشوند.

از دوستانی که جویای احوال می‌شوند و علت تاخیر می‌پرسند، تشکر می‌کنم.

اما دردسرها و دردهای درونی چنین نیست، سر و کله‌اش که پیدا می‌شود، با نگرانی درمی‌یابم: «باز آمد». و گاه فقط منتظر می‌مانم که برود، و منتظر می‌مانم، و منتظر می‌مانم.

ظاهرا فقط زندگی‌کردن وجود دارد.

برای عاقبت‌ به‌خیری و سعادت‌مان دعا کنید.

چه فرقی دارد؟ نمی‌دانم. آیا من ۸۹ را خواهم دید؟ نمی‌دانم. پیش از این نوشته بودم که امسال چهارمین سال گاوی است که می‌گذارنم،‌ در بعضی از متون طالع‌بینی  نوشته شده که این سال برای متولدان‌اش پر ثمر است. برای من بود؟ باز هم نمی‌دانم.

پر کارترین دورهء کاری من البته امسال بود. درگیر تلاطم‌های عاطفی خاصی شدم. سعی کردم چند مشکل کهنه را حل و فصل کنم. تقریبا یک  دوره جدید فکری-مهارتی را آغاز کردم. و الان احساس می‌کنم که ماجرا تازه آغاز شده و در سال پیش‌رو – اگر زنده باشم – خیلی خیلی کارها هست که باید انجام شود. کارهایی در قواره تغییر، تحول و تکمیل.

فصل جدیدی از بازی شروع شده است.

دیروز به ایشان گفتم: «برای شکستن سیاهی به نور زیادی نیاز نیست، شما با لیوان آب مرا کمک می‌کنید که تلخی‌ها را راحت‌تر تحمل کنم. چون من متوجه می‌شوم در این دنیا کسی هست که به اندازه تعارف لیوانی آب به من محبت و توجه داشته باشد. واقعا سپاسگزارم». گفت که با این حرف خجالتش می‌دهم، ولی حقیقتا نظرم همین بود و هست.

خوبی‌هایی که در ظاهر به نظر کوچک می‌رسد، ممکن است که تاثیرات عمیقی روی اشخاص و حال‌شان داشته باشد.